Hz. Nuh — Sabır ve Tufan

Hz. Nuh'un kavmi, bir zamanlar tevhid inancı üzere yaşayan insanların torunlarıydı. Ancak nesiller geçtikçe bu inanç unutuldu. Toplum, Vedd, Süvâ', Yeğûs, Yeûk ve Nesr adında beş puta tapmaya başladı.

Bu putların kökeni ilginçtir: Aslında toplumda saygın ve salih kişilerin isimleriydi. Ölümlerinden sonra hatıraları canlı tutulmak istendi; zamanla heykelleri dikildi, sonra bu heykeller kutsallaştırıldı ve nihayetinde ibadet edilen nesnelere dönüştü.

Düşünelim

Bir değeri veya kişiyi "aşırı yüceltme" ile "ilahlaştırma" arasındaki sınır nerededir? Günümüzde benzer eğilimler hangi alanlarda kendini gösteriyor?

Hz. Nuh, kavmini açık ve net bir mesajla uyardı: "Allah'a ibadet edin, O'ndan başka ilahınız yoktur." O, kavminden hiçbir ücret veya karşılık istemedi. Tek amacı onları yaklaşan azaptan kurtarmaktı.

Kavminin ileri gelenleri ona şu karşılığı verdi:

• "Sen de bizim gibi sıradan bir insansın, üstünlük iddia ediyorsun."
• "Sana ancak toplumun en alt tabakası inanmış, onların da bir değeri yok."
• "Atalarımızdan böyle bir şey duymadık."
• "Sende bir delilik var."

Hz. Nuh bu ithamlara tek tek cevap verdi: Kendisinin sıradan bir insan olduğunu, ancak Allah'tan aldığı açık bir delil üzere olduğunu söyledi. İman edenleri kovmayı reddetti — çünkü insanların kalbini yalnızca Allah bilir, dış görünüşe bakarak iman edenleri hor görmek zulümdür.

Hz. Nuh davetini gece gündüz, gizli ve açık olarak sürdürdü. Ancak her tebliğ girişimi, kavminin kaçışını ve küfrünü artırmaktan başka bir sonuç vermedi.

Kavmi ona fiziksel şiddet uyguladı:

• Putların önünde tevhidi ilan ettiğinde, putlar yere düşerdi; kavmi bunu gördükçe Hz. Nuh'u bayıltıncaya kadar döverdi.
• Bir defasında başını yardılar ve kanlar içinde kral Dermesil'in huzuruna sürüklediler.
• Boğazını bayılıncaya kadar sıktılar; öldü sandılar.

Hz. Nuh her seferinde ayağa kalktı. Ayıldığında ilk sözü "Ey Allah'ım, beni ve kavmimi bağışla, çünkü onlar ne yaptıklarını bilmiyorlar" oldu. Yıkandı, tekrar kavminin yanına gitti ve aynı davete devam etti.

Anahtar Ders

Hz. Nuh'un sabrı pasif bir bekleyiş değildi — aktif bir direnişti. Her darbeden sonra ayağa kalkmak, her reddedilişten sonra tekrar denemek, iman ve kararlılığın en güçlü ifadesidir.

Uzun mücadelenin ardından Allah, Hz. Nuh'a vahyetti: "Kavminden iman etmiş olanlardan başkası artık iman etmeyecek. O halde tasalanma ve gemiyi yap."

Hz. Nuh marangozluk bilgisine sahipti. Allah'ın talimatıyla bir gemi inşa etmeye başladı:

• Malzeme: Sac (abanoz) ağacı dikti; ağaçlar kırk yılda büyüdü. Bunları keserek tahtalar biçti, demir çivilerle birleştirdi ve ziftle sızdırmaz hale getirdi.
• Boyutlar: Üç katlı, her katı yaklaşık on arşın yüksekliğinde devasa bir gemi. Alt katı hayvanlar, orta katı insanlar, üst katı su depoları ve yiyecekler için ayrılmıştı.
• Yapım süresi: İki yıl veya daha fazla.

Kavmi, karada gemi yapan Hz. Nuh ile dalga geçti: "Peygamberlikten sonra marangozluk yapıyorsun! Su nerede, gemiyi nasıl yüzdüreceksin?" Hz. Nuh sakin bir şekilde karşılık verdi: "Siz nasıl bizimle eğleniyorsanız, biz de sizinle eğleneceğiz. Kalıcı azabın kimin başına ineceğini göreceksiniz."

Allah'ın emri geldiğinde Tufan'ın ilk işareti bir tandırdan su fışkırması oldu. Hz. Nuh, ailesinden iman edenleri ve her canlı türünden birer çifti gemiye aldı.

Oğlu Yâm (Ken'ân) ise iman etmeyi reddetti. Hz. Nuh son bir kez oğluna seslendi: "Oğulcağızım, bizimle gel, kâfirlerden olma!" Yâm, "Bir dağa sığınırım, beni sudan korur" diye karşılık verdi. Hz. Nuh, "Bugün Allah'ın emrinden koruyan yoktur" dedi. İkisinin arasına dalga girdi ve Yâm boğulanlardan oldu.

Bu sahne, Kur'ân'ın en yürek burkucu anlarından biridir. Hz. Nuh, acı içinde Allah'a yalvardı: "Rabbim, oğlum benim ailemdendir!" Allah cevap verdi: "O senin ailenden değildir, çünkü onun işlediği salih olmayan bir iştir. Bilmediğin bir şeyi benden isteme."

Anahtar Ders

İman bağı, kan bağının üstündedir. Bir peygamberin oğlu bile olsa, kişi kendi tercihlerinden sorumludur. Aile sevgisi, ilahi hakikatin önüne geçemez.

Göklerden boşanan yağmurlar ve yerden fışkıran sular bütün yeryüzünü kapladı. Dağların tepelerinden bile on beş arşın yükselen sular karşısında kurtuluş imkânsızdı.

Bir anne, çocuğunu kurtarmak için dağın tepesine kadar çıktı. Su boynuna ulaşınca çocuğunu başının üzerine kaldırdı; ama su onları da aldı götürdü. Peygamberimiz bu olayı anlatırken şöyle buyurdu: "Eğer Allah, Nuh kavminden birini esirgeseyecek olsaydı, o çocuğun annesini esirgerdi."

Tufan kırk gün sürdü. Gemi altı ay boyunca dünyayı dolaştı. Sonunda Allah yere "Suyunu yut!" ve göğe "Suyunu tut!" emrini verdi. Sular çekildi ve gemi Cûdî Dağı üzerinde karaya oturdu. Gemidekiler Muharrem ayının onuncu günü dağdan indiler ve şükür orucu tuttular.

Hz. Nuh, gemiden indikten sonra Cûdî Dağı yakınlarında Semânîn adında küçük bir yerleşim kurdu. Ekin ekti, bağ dikti ve yeryüzünü yeniden imar etmeye başladı. Üç oğlu — Sâm, Hâm ve Yâfes — sonraki nesillerin ataları oldu.

Hz. Nuh, vefatı yaklaşırken oğullarına üç temel vasiyet bıraktı:

1. Şirkten kaçının: "Kalbinde zerre kadar şirk varken kabre girme."
2. Kibirden uzak durun: "Büyüklük yalnızca Allah'a aittir."
3. Ümitsizliğe düşmeyin: "Sapkınlardan başkası Allah'ın rahmetinden ümit kesmez."

Ve en önemli emanet: "Lâ ilâhe illallah" — eğer yedi kat gökler ve yerler bir terazinin kefesine, bu kelime diğer kefeye konulsa, bu kelime ağır basardı.

1. Hz. Nuh 950 yıl boyunca reddedilmesine rağmen neden pes etmedi? Günlük hayatta karşılaştığımız reddedilmelere bu perspektiften nasıl bakabiliriz?
2. Kavmin "sana ancak toplumun alt tabakası inanmış" demesi, toplumsal önyargıların iman ile ilişkisi hakkında ne söylüyor?
3. Hz. Nuh'un oğlu Yâm'ın "dağa sığınırım" demesi, insanın kendi gücüne güvenmesi ile Allah'a tevekkül etmesi arasındaki farkı nasıl yansıtıyor?
4. Tufan sonrası Hz. Nuh'un vasiyetinde şirk, kibir ve ümitsizliği yan yana koyması dikkat çekicidir. Bu üçü arasında nasıl bir bağlantı olabilir?