Hz. İsa — Allah'ın Kelimesi

İsa büyüdü ve İsrailoğulları'na peygamber olarak gönderildi. Onlar o dönemde dinlerini şekle boğmuş, ruhunu kaybetmişlerdi. Din adamları dini bir ticarete çevirmiş, kuralları zayıflara ağır, güçlülere hafif uyguluyorlardı.

İsa'nın daveti açık ve sadeydi:

"Şüphesiz Allah, benim de Rabbim, sizin de Rabbinizdir. O hâlde O'na kulluk edin. İşte bu doğru yoldur." (Meryem, 36)

İsa, Tevrat'ı iptal etmeye değil, onu doğrulamaya geldi. İnsanlara dinin özünü — Allah sevgisini, merhameti, samimiyeti — hatırlattı.

Allah, İsa'ya eşsiz mucizeler verdi. Kur'ân, İsa'nın kendi ağzından bunları sayar:

"Ben size Rabbinizden bir mucize getirdim: Size çamurdan kuş şeklinde bir şey yapar, ona üflerim, Allah'ın izniyle hemen kuş oluverir. Doğuştan körü ve alaca hastalığına yakalanmışı iyileştiririm. Allah'ın izniyle ölüleri diriltirim. Evlerinizde ne yediğinizi ve ne biriktirdiğinizi size haber veririm." (Âl-i İmrân, 49)

Bu ayette bir ifade tekrar tekrar geçiyor: "Allah'ın izniyle." İsa her mucizesinde bunu vurguluyordu. Kuşu yaratan, körü iyileştiren, ölüyü dirilten o değildi. Allah'tı. İsa sadece bir vesileydi.

Düşünelim: İsa'nın döneminde tıp çok ilerlemişti. Allah ona, insanların en iyi bildiği alanda, onları aciz bırakacak mucizeler verdi. Tıpkı Musa'ya sihrin yaygın olduğu bir dönemde asa mucizesi verdiği gibi. Mucize, insanların "Bunu biz de yaparız" diyemeyeceği şeydir.

İsa'nın davetine az kişi uydu. Din adamları onu bir tehdit olarak gördüler. İsa, bir gün etrafındakilere sordu:

"Allah yolunda yardımcılarım kim?"

Bir grup genç öne çıktı. Onlara havariler denir. Cevapları şöyle oldu:

"Biz Allah'ın yardımcılarıyız. Allah'a iman ettik. Şahit ol ki biz Müslümanlarız." (Âl-i İmrân, 52)

Havarilerin çoğu sade insanlardı — balıkçılar, zanaatkârlar. Ama İsa'nın etrafında toplanan bu küçük grup, mesajı yüzyıllar boyunca taşıdı.

Bir gün havariler İsa'dan bir şey istediler: "Ey Meryem oğlu İsa! Rabbin bize gökten bir sofra indirebilir mi?"

İsa önce onları uyardı: "Eğer müminseniz Allah'tan korkun." Mucize istemek, bir imtihan istemekti.

Havariler açıkladılar: "İstiyoruz ki ondan yiyelim, kalplerimiz mutmain olsun, bize doğru söylediğini bilelim ve ona şahitlerden olalım."

İsa dua etti: "Allah'ım, Rabbimiz! Bize gökten bir sofra indir ki bizim için, öncekilerimiz ve sonrakilerimiz için bir bayram ve senden bir mucize olsun. Bizi rızıklandır, sen rızık verenlerin en hayırlısısın." (Mâide, 112-114)

Allah sofrayı indirdi. Ama bir uyarı ile: "Bundan sonra sizden kim inkâr ederse, ona âlemlerden hiç kimseye etmeyeceğim bir azap ederim." (Mâide, 115)

Mucize ne kadar büyükse, sorumluluk o kadar büyüktür. Kur'ân'daki beşinci sûre, bu sofradan adını alır: Mâide — sofra.

İsa'nın düşmanları onu ortadan kaldırmaya karar verdiler. Roma yöneticilerini kışkırttılar. İsa'yı yakalayıp çarmıha germek istediler.

Hristiyanlar İsa'nın çarmıhta öldüğüne inanır. Ama Kur'ân, olayı farklı anlatır:

"Onu öldürmediler ve asmadılar. Fakat onlara öyle gösterildi... Kesin olarak onu öldürmediler. Bilakis Allah onu kendine yükseltti. Allah mutlak güç sahibidir, hikmet sahibidir." (Nisâ, 157-158)

Âlimlerin çoğunluğuna göre İsa, bedeniyle göğe yükseltildi ve kıyametten önce yeryüzüne geri dönecektir. Peygamberimizin hadislerinde de bu bildirilmiştir.

İsa, kendisinden sonra gelecek bir peygamberi de müjdeledi:

"Ey İsrailoğulları! Ben size Allah'ın elçisiyim. Benden önce gelen Tevrat'ı doğrulayıcı ve benden sonra gelecek, adı Ahmed olan bir peygamberi müjdeleyici olarak geldim." (Saff, 6)

Ahmed, Peygamberimizin isimlerinden biridir. Yani İsa, peygamberler zincirinin bir sonraki — ve son — halkasını haber verdi.

Kur'ân, kıyamet gününde Allah ile İsa arasında geçecek bir konuşmayı anlatır:

"Ey Meryem oğlu İsa! Sen mi insanlara, 'Allah'ı bırakıp beni ve annemi iki ilah edinin' dedin?"

İsa'nın cevabı, bütün hayatının özetidir:

"Seni tenzih ederim! Hakkım olmayan bir şeyi söylemek bana yakışmaz. Ben onlara, bana emrettiğinden başka bir şey söylemedim: 'Benim de Rabbim, sizin de Rabbiniz olan Allah'a kulluk edin.'" (Mâide, 116-117)

Beşikteki ilk sözü "Ben Allah'ın kuluyum" idi. Kıyametteki sözü de aynı: "Rabbim de Rabbiniz de Allah'tır." Hayatının başı ve sonu aynı hakikati söylüyor.

Mucize, Allah'ın izniyledir. İsa her mucizesinde "Allah'ın izniyle" dedi. Başarılarımızı kendimize değil, Allah'a nispet etmek tevazunun özüdür.

Sevgi, ilahlaştırmak değildir. Bir insanı ne kadar seversek sevelim, onu Allah'ın yerine koymamalıyız. İsa'ya duyulan aşırı sevgi, onu ilahlaştırmaya götürdü — İsa ise bunu hiç istemedi.

Az ama sadık. Havariler küçük bir gruptu. Ama samimiyetleri, mesajın yaşamasını sağladı.

Peygamberler bir zincirdir. İsa, Musa'yı doğruladı, Muhammed'i müjdeledi. Hepsi aynı mesajın taşıyıcılarıydı.

1. İsa'nın beşikteki ilk sözü "Ben Allah'ın kuluyum" idi. Neden Allah, İsa'nın ilk cümlesini özellikle bu yapmış olabilir?

2. İsa her mucizesinde "Allah'ın izniyle" diye vurguladı. Bir başarı elde ettiğimizde — bir sınavda, bir yarışmada, bir işte — bunu kime nispet ederiz? Bu tutumun insan üzerinde nasıl bir etkisi olur?

3. Havariler, "Gökten bir sofra indir ki kalplerimiz mutmain olsun" dediler. Mucize görmek kalbi gerçekten mutmain eder mi? İmanın kaynağı ne olmalıdır?

4. Hristiyan arkadaşlarınla Hz. İsa hakkında konuşsan, Müslümanların ona nasıl baktığını nasıl anlatırdın? Hangi ortak noktalardan başlardın?

• Hz. İsa, Hz. Meryem'in oğludur; Allah'ın "Ol!" emriyle babasız yaratıldı ve "Allah'ın kelimesi" olarak anılır.
• Beşikteyken konuştu; ilk sözü "Ben Allah'ın kuluyum" oldu.
• İsrailoğulları'na peygamber olarak gönderildi, Tevrat'ı doğruladı ve kendisine İncil indirildi.
• Allah'ın izniyle çamurdan kuş yaptı, körleri ve hastaları iyileştirdi, ölüleri diriltti.
• Havariler onun yardımcıları oldu; onların isteğiyle gökten bir sofra (mâide) indirildi.
• Kur'ân'a göre düşmanları onu öldürmedi ve asmadı; Allah onu kendine yükseltti.
• Kendisinden sonra gelecek "Ahmed" adında bir peygamberi müjdeledi.
• Kıssanın dersi: Sevgi ilahlaştırma değildir; bütün peygamberler aynı hakikati söyledi: "Rabbim de Rabbiniz de Allah'tır."